KACAPI DI JURU BALE.Di hiji peuting nu sepi, langit ngalayang méga bodas, Nyi Ijah calik nyorangan di juru bale, mawa kacapi warisan ti karuhunna. Rumah saungna leutik, tapi pinuh ku kahaneutan jeung kenangan baheula.
Teu lila, sora kacapi mimiti ngaguruh halus, nyambuang ka jero peuting. Lagu nu dihariringkeunana téh "Manuk Dadali", tapi diulik ku rasa kangen nu ngancik jero haténa. Nyi Ijah émut ka jaman ngora, nalika manéhna kénéh ngora, kacapi téh jadi sasat pikeun mikat haté salaki nu ayeuna geus lila mulang ka jero lemah.
Basa éta, Nyi Ijah jeung Kang Jaja sok leumpang babarengan ka sawah, mawa kacapi, nyanyi bareng jeung ngadengekeun sora alam. Tapi sanggeus taun ngalanglang, Kang Jaja nu tukang mupu cau di kebon, teu kungsi mulang deui ti pasar, kecaritakeun aya kacilakaan.
Kiwari, unggal peuting, Nyi Ijah salawasna calik di juru bale, ngareuah-reuah sepi ku sora kacapi. Barudak désa nu sakapeung ngaliwat sok eureun, ngadengekeun bari semu ngagagap, sabab sora kacapina téh ngandung hal nu hésé ditétélakeun – antara kabungah jeung kacapean hirup.
Salah saurang budak, si Euis, sok wani deukeut. “Nyi, naha bet sering kacapian wengi-wengi kieu?”
Nyi Ijah saukur seuri, ngajawab kalem, “Éta téh keur ngagoongkeun haté, Neng. Ari haté geus ngalayang ka nu jauh, kacapi téh nu narik ka darat.”
Peuting terus nyorang, kacapi tetep disurandekkeun, bari angin ngalayang nyurup kana jero haté. Kacapi nu di juru bale téh henteu saukur alat musik – tapi jembatan antara haté jeung waktu nu geus kaliwat.
No comments:
Post a Comment